Üç kuruşa beş köfte satılmaz,

Hiçbir zaman,

Fare kapanında bedava peynir bulunmazdı…

Kimse kendini dev aynasında görmez,

Şan şöhret icazet için,

Dakikada otuz takla atmazdı…

Ailede, okulda askerde, eğitimde,

Her yerde edep, disiplin vardı.

Disiplin her şeydi…

Bir nesil anne terliği ile yetişti…

Hiç birimizin yaşam koçu olmadı.

Herkes kendi başına bir “Koç” tu zaten…

İlkokul önlüklerimiz karaydı.

Hiç bu günkü kadar çağdaş olmamıştık.

Önlüklerimiz karaydı fakat beyinlerimiz beyazdı…

Kimse beynini,

Makam,

Şan şöhret, para için kiraya vermeye başlamamıştı.

Rüzgarsız havada hiçbir fırıldak kendiliğinden dönmez,

Sonradan görme muhterem şahsiyetler,

Yediğini içtiğini diktiğini,

İtini, bitini, gözünü göbeğini,

Ulu orta paylaşılmazdı… 

Ne bu öksüz garip şehir,

Ne bu kavanoz dipli dünya,

Bu kadar karanlık değildi…

“Karanlık Dünyam” kırkbeşlik plaklarda,

Zerrin Zeren tarafından söylenen bir şarkıydı…

 *     *     *

Çocuktuk.

Masumduk küçüktük.

Yetmişli yıllarda ortaokul ve lise öğrencileriyken,

Türk Bayrağımızın sembolü olan Ay Yıldızı şapkalarımızda başımızın üstünde taşıyorduk.   

İlkokul öğrencisiyken babam  “ Her-iş Kereste” fabrikasının “Şakir Ustası”

Sabahın köründe tertemiz sekiz köşeli kasket ile işe gider,

Abim Nurullah kasketinde, “ay yıldızlı” bir kokartla merkez ortaokuluna koşardı…

Her ortaokul ve lise öğrencisinin baş üstündeki şapkasının kokartı vardı.

Şapkalarında sarı mavi yeşil renkli şeritleri bulunur, her ayrı renk ayrı bir okulu temsil ederdi.

Okulların kamusal alanları yoktu, mücavir alanları vardı.

Hiçbir öğrenci diğer okulun bahçesine, bırakın semtine girerken öğretmeninden izin alırdı.  

Bu garip şehrin beyefendi, hanımefendi, bilgili, güzel insan öğretmenleri vardı.

Büyük küçük herkes onlara saygı duyar, yetmişli yıllarda sisteme küsmeden topluma insan yetiştirirlerdi.

Bu şehrin çocukları Ankara’ya Mülkiye Mektebine, Hukuk Fakültelerine, Ortadoğu Teknik Üniversitesine eğitime değil, öğrenmeye giderlerdi.     

Her gelen mümtaz şahsiyet eğitimin müfredat ayarlarıyla oynamazdı…

Tavukları saysak iki bini geçmeyen kasabalarda,

Kimse apartmandan dönme binalara üniversite açıp daha sonra öğrencisizlikten kapatmazdı.

Üniversite mezunu olmasalar bile,

Kütahya Sanat Okulunu bitirenler yeni kurulan Termik Santralında, Azot sanayide işe başlar,

Taş mektebi, Ticaret lisesini bitirenler zinhar aç açıkta kalmazdı…

Kütahya Yatılı Kız Öğretmen Okuluna başarılı üç beş erkek gündüzlü öğrenci alınır,

Gençler sosyal medya kullanmadan, suça karışmadan “edebiyle” mezun olur,

Bıyıkları terlemeden,

Zor günlerde, zor şartlar altında Simav’ın Domaniç’in ücra köylerinde öğretmenliğe başlar, kendinden yedi yaş küçüklere ders verirlerdi…

O yıllarda gerideydik.

Şimdi çağ mı atladık,

Ya da çağ nereye atladı bilmiyoruz.

  *       *      *

Henüz,

Pireler berberlik, develer tellallık yapamıyordu.

Öğretmenimiz, hemşiremiz, amirimiz, memurumuz en kıymetlimizdi.

Özgül ağırlık kimya dersimizde değil, kişinin bizatihi kendisindeydi.

Öğretmenimiz imamız memurumuzun topluma örnek kişilikleri vardı.

Her isteyen ezan vakti minareye çıkamaz,  

İmam müezzin kendi kafasına göre kendi usulüne göre ezan okuyamazdı

Edep vardı, adap vardı.

Makam vardı usul vardı...

Her meslekte nitelik ve nicelik vardı.

Meslek liselerindeki öğrenciler nitelikli, iş bilir zeki ve çevik çocuklardı. Hak yetki ve sorumluluklarını, büyüklerine saygıyı küçüklerine sevgiyi çok iyi biliyorlardı.

Dün meslek liselerinin ayarları ile oynadınız,

Bugün,

Üç üniversiteyi bitirdim egosuyla,

Sanayide ellerinizi dizinize vura vura ağlıyorsunuz…

“Biz üniversite bitirdik amma, sanayide oto tamircisi, kaportacı, elektrikçi, musluk tamircisi, marangoz bizden çok para kazanıyor”  diyorsunuz…

Çocuklar gibi mızmızlanmayınız.

Eseriniz ortada.

Sanayi’de kaportacı, motor tamircisi elektrikçi, musluk tamircisi, sıva ustası, marangoz aramayınız.

“Aradığınız kişiye ulaşılamıyor.”

Gurur duyun.

Çağ atlamayı bitirdik.

Çok şükür

Artık cilalı imaj devrindeyiz…

Yönetim şeklinin Cumhuriyet olarak belirlenmesinin,

Yüz birinci yıldönümünü umutla, coşku ile kutluyoruz…

Bu günlere kolay gelmedik.

Kanla sulandı bu topraklar…

Babam bile olsa karşımda duran,

“Önce Vatan,

Sonra Vatan” dedik…

Bu güzel ülkenin düşmanı bitmedi.

Hainimiz hiç bitmeyecek.

Yerel tarihle ilgili araştırma yapan,

Bilgi almaya gelen,

Yarınımız olan  gençlere,

Önce bayrak ve vatanı sevmelerini,

Cumhuriyet tarihini,

Kütahya tarihini doğru kaynaklardan araştırmalarını,

İnsanımızı tanımak için kafelerde bilgisayar başında değil,

Halkın içine karışarak sorgulamalarını,

Cumhuriyet kurulmadan önce Kütahya Sakarya hattında neler olduğunu araştırmalarını,

Kurtuluş savaşını Genelkurmay’ın resmi kaynaklarından okumalarını öneriyorum…

Masa başında kazanılmadı bu topraklar.

Kütahya Eskişehir Savaşı,

Kurtuluş mücadelesinin en önemli savaşıdır.

Bu savaşın sonunda,

Kütahya, Afyon, Eskişehir Yunan Kuvvetlerine teslim edilmiştir.

Yunana “ teslime” mecbur bırakılmıştır…

Savaşın kaybedilmesinin en büyük nedeni askerin büyük bir bölümünün cepheden kaçmasıdır…

Sakarya Meydan Muharebesinin belgelendirildiği İbrahim Artuç’un Büyük Dönemeç kitabında “ Eskişehir Savaşı boyunca ise 30.700 kişi firar etmiştir. Bunların 30.000’inin silahlı olduğu zikredilir. İstiklal Mahkemeleri’nin kapatılmasıyla, askerden kaçma olayları artar ve Sakarya Savaşı’na 23 Ağustos-13 Eylül 1921’ yılına kadar ordudaki askerlerin neredeyse yarısı firar etmiş haldedir.” Denilmektedir…

Kütahya, Eskişehir, Afyon İllerinin Yunana tesliminden sonra,

Ordu toplanmış Sakarya Muhaberesine hazırlanılmıştır.

Sakarya Zaferi`yle önce  Sakarya doğusu, sonra da Afyon-Eskişehir hattına kadar olan vatan parçası Yunanlılardan temizlenmiştir.

Gerisini genç akademisyenlerin araştırmalarına bırakıyor,

Başarılar diliyorum…

Her savaş bir sanattır.

Mustafa Kemal Atatürk zekasıyla, askeri bilgisiyle alışılmışın dışında bir hareketle yunan ordusunu Anadolu’nun içine çekerek,

Düşmanı bu topraklarda,

Kütahya Dumlupınar’da yenip İzmir’de denize dökmüştür…

Durum bundan ibarettir…

Bugün,

Bayrağımız inmiyorsa,

Ezanımız susmuyorsa,

Ahalimiz bu vatanda güvende yaşıyorsa,

Cumhuriyet sayesindedir…

Asker savaşta belli olur.

Bu toprakları satmayan,

Başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşlarını,

Askerlikten kaçmayıp, ,

Atatürk’ün liderliğindeki kurtuluş savaşında kanının son damlasına kadar mücadele edip şehit düşen,

Vatanına, bayrağa,

Ezana ihanet etmeyen kahraman vatan evlatlarımızı,

Rahmet ve minnetle anıyor,

Cumhuriyetimizin yüz birinci yılını,

Şanla şerefle kutluyoruz…

Yaşasın Cumhuriyet…

Elimizde bir vatanımız kaldı.

Bir de,

Hainler…

Bu topraklarda,

Bu şehirde asla…

Etten önce çömleğe düşmeye,

Delik dondan çıkmaya gerek yoktur.

Her devrin adamı olmalısınız.

Gün gelir rakı sofrasında,

Gün gelir sofu masasında oturmalısınız.

Bıyıklarınız günün anlam ve önemine,

Güce göre değişebilir.

Her sakala göre tarağınız,

Her partiye göre bıyığınız olmalıdır.

Büyük yazarlarımız,

Bize kırk senedir ninni söyleyip uyutmuşlar,

Ecdadımızdan, medreselerimizden, handan hamamdan,

Çaydan çorbadan çeşmeden yazmışlar günü kurtarmışlar,

Abilerim saçını taramışlardır…

Arpa buğday daneler,

Yıkılsın meyhaneler.

Muasır Medeniyet budur…

*      *     *

Anayasanın 26.maddesinin 1. Fıkrası

“Herkes,  düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.”

Der.

Der de,

Bu topraklarda kırk yıldır matbuat aleminin ne haltlar yediğini,

Aziz ve muhterem ahali görmüştür…

Dikkati on bir saniyeden yediye saniyeye düşen okur,

Artık bebelere masallar dinlemiyor,

Okumuyordur.

Eylül ayı itibariyle bu topraklarda en satan Hürriyet, Sabah, Milliyet gibi gazetelerin baskısı 100 bin altında kalmıştır.

İstanbul’daki matbaa tesisleri tek tek kapanmıştır.

Kütahya’da 18 Mayıs 1956’da kurulan Ekspres matbaası kapanmıştır.

Yıllardır emek veren matbaa ustaları bugün meslekle hiç ilgisi olmayan başka işlerde, üç otuz paraya fabrikalarda çalışmaktadır..

Biz büyümüşüz ve dünya kirlenmiştir.

Ekspres gazetesinin kurucusu gazeteci Nuri Sarıışık ağabeyin

“Politikacılar, hükümetler, bürokratlar gelir geçer. Kimseden korkmayın. Gerçek neyse onu yazın, Kaleminizi kırın, satmayın.”

Sözlerini sahada kimse uygulayamaz artık.

Hiçbir gazeteci arkadaşın kıracak kalemi yok.

Yazılar kalemle değil, klavye ile yazılıyor.

Klavyeler çok pahalı dolar kuruyla  satılıyor…

*      *      *

Yirmi sene önce üniversite yerleştirme sınavlarındaki soru kitapçığının ilk soruları anlam kargaşasına yönelikti.

Okuduğunu anlama, düşünme, karar verme, yorumlama…

Ağzınızla kuş tutsanız,

Yakanızı yırtsanız,

Anlam kargaşası sorularını çözemiyorsanız dört yıllık fakültelere yerleşemezdiniz.

Ebenize selam söyleyin…

Bugün Üniversite Yerleştirme Sınavında anlam kargaşası soruları yok artık.

Yazarı çizeri, simitçi gazozcu börekçi,

Birden fazla anlama sahip sözcükleri,

Cımbızlıyor,

Altın, dolar, Euro kuruna,

Günün anlam ve önemine uygun belirliyor.

İşine nasıl gelirse öyle anlıyor,

Öyle konuşuyor.

Konuşmalar piyasaya göre şekilleniyor.

Her şeyimiz yalan,

Riya,

İkiyüzlülük…

Rahmetli Avukat Sadık Atakan ağabeyin sözüdür;

“Kütahyalı herkesi alkışlar,

Kütahyalı söylenir,

Ne kimseye,

Ne yukarıya derdini söylemez.”

*       *       *

Bilmem kaç yıllık matbuat alemi,

Bir türlü gelmeyen hızlı treni,

Jandarma Taburunun bir gecede gidişini,

Söz verilip gelmeyen Polis Akademisini,

Ahaliye adamlık satıp,

Nefs-i Emmaresinin peşine düşüp,

Atış talimine gidenleri…

Bastığı dalı görmeden,

Mabadıyla köy devirenleri…

Şehir Hastanesinin doktor personel eksikliğini…

Emeklilerin bir öğünü kurtarmak için,

Ulucami, dönenler önünde lokma dağıtacakları beklemelerini…

Hava Tugayı gidiyor tartışmalarını,

Arapsaçına dönmüş şehir trafiğini…

Yazmıyor artık…

Kına yakalım.

Çiçekler ekiliyor gezelim haydi haydi…

*      *    *

Türkiye İstatistik Kurumu verilerine göre,

Kütahya beşinci mutlu şehirmiş.

Bildiğiniz gibi değiliz.

Çok mutluyuz…

Yıllardır her geleni alkışlayan,

Ağam paşam diyen,

Hayır demeyen,

Eleştirmeyen,

Çözüm değil,

Sorun üreten bir şehir…

Sözün bittiği yerdeyiz.

Mutluymuşuz…

Mesut bahtiyardan şarkılar dinlediniz…

Bir fil daha gönderin…

Çok eskiden.

Kendi küçük, adamları büyük şirin ilçelerden birinde görev yapıyoruz.

Yaşı altmışı geçmiş il genel meclisi üyesi otuzlu yaşlardaki Kaymakam beye ilçeyi tanıtıyor

“ Kaymakam bey, dağı aşıp sarp yollardan buraya geldiniz. Gelirken gördünüz, köprümüz kötü, yolumuz kötü. Öğretmenler bizim ilçede kalmıyor. Burası sobalı, kalorifer yok diye yakın ilçeye gidiyor, onları göndermeyelim. Doktor iyi değil. Çarşı cami imamız iyi fakat müezzinin sesi berbat,  değiştirelim. Dağımız güzel,  havamız güzel, suyumuz güzel, yaşayıp gidiyoruz. ”dedi.

Çınar altında uyuklayan ihtiyarlar,

“Müezzini sonunda gönderiyoruz” diye dikkat kesildiler.

Kaymakam bey bir süre sessiz kaldı.

Yan masadaki dünya ile bağlantı kesilen, ıskatalarına taş döşeyen gençlere, uyuyor numarası yapan ihtiyarlara baktı.

Döndü…

“Efendi, dağla taşla övünülmez. Dağınız, havanız, suyunuz güzel doğrudur. Bir memlekette hiçbir özellik yoksa o memleket dağıyla taşıyla suyuyla övülür. Gençleriniz iş beğenmeyip çalışmıyor. İhtiyarlar akşama kadar herkesi eleştirip bir tek kendilerini eleştirmiyor. Vişne kirazı akşama kadar kadınlarınız topluyor.  Gençler iş beğenmiyor.  Çalışma yok. Üretim yok. İmam memur tayinine gelince şikayetiniz çok. Kimse yapılan yatırımları çalışmaları görmüyor. Amirin, memurun varsa kusuru gerekeni biz yaparız. Gelin elinizi taşın altına sokun, birlikte çok çalışalım” dedi.

Film koptu, buz gibi bir hava.

Cevap yok. Alkış yok.

Derin sessizlik…

*        *       *

Altı ay geçmedi...

İcat çıkaran kaymakam,

Köylere hizmet götürme birliği aracılığı ile ürünleri toplamaya başladı. Yıllardır hak etmedikleri paraları kazanan aracıların işlerini bozdu.

Şikayet- i umumiye heyeti, simitçi gazozcu, aracı, toptancı birlikte Ankara’ya Kaymakamı şikayete gitti.

Tüm şikayetlere rağmen kısa sürede ilçe halkının ürünleri değer kazandı.

Dargınlar barıştı.

Kurslar açılıp gençler iş aş sahibi oldu.

Genç ihtiyar herkesi isteyerek severek ağaçlandırma çalışmalarına katıldı.

İlçenin tek köprüsü yeniden yapıldı..

Bir yıl geçmedi…

İlçenin küçük salonunda düzenlenen toplantıda, Kaymakam beyin

“Arkadaşlar önce dışarıdan gelen misafirlerimiz yemek yesin daha sonra muhtarlar” deyince,

Kalabalık misafirlerden yer bulup oturamayan,

Çorba içemeyen bir muhtar kaymakam beyi şikayet etti.

Şikayet-i Umumiye çok mutlu oldu.

Soruşturma açıldı. İfadeler alındı.

Soruşturma sonucu,

“ Görülen lüzum üzerine”

Kaymakam beyin görev yeri değişti…

The End.

   *        *        *

Aradan kırk seneye yakın süre geçti.

Bu topraklarda değişen bir şey yok.

Biz aynı yerdeyiz. Sadece şikayet  heyetinin mümtaz şahsiyetleri değişti.

Durum ortada…

İki gün önce,

İlimize gelen Devlet büyüğümüzü muhabir arkadaşlarla birlikte takip ettik.

Bizimle birlikte, komşu illerden gelip ellerinde proje dosyaları ile koşuşturan insanlar vardı.

Biz aynıydık…

Neslin deden, ceddin baban…

Şehir kötü,

İnsanlar kötü,

Her şey kötüydü.

Yıllar geçse de şikayetçi heyetlerimiz değişmeyecek.

Değişmedik.

Davacının aptalı, mahkeme kapısında mübaşire dert anlatır…

Biz,

Devlet büyüğümüzden,

Mahallemize otobüs durağı,

Hastanemize doktor,

Oğlumuza kırtasiye yardımı,

Cebimize harçlık,

Ağzımıza sakız,

Köyümüze öküz istedik.

   *     *     *

Oturarak başarıya ulaşan tek varlık tavuktu.

Unuttuk…

   *      *     *

Bu şehir yıllardır,

Onu alın bunu verin diyen,

Beceriksiz yöneticilerin kayıkçı kavgalarından,

Çok çekti.

Geri kaldı…

Al eline telefonu, sosyal medyada uydur uydur yaz.

Hukuk danışmanları ekran görüntülerini ile hakkınızda suç duyurusunda bulunduğunda sil.

Sil ve hemen sosyal medya hesaplarını kapat…

Toz ol…

Yıllardır,

İmam, memur şikayetlerinden bıktık.

İcazetle gelip,

Hiçbir özelliği olmayan yöneticilerin

Egolarından, kaprislerinden yorulduk.

Sen ağa ben ağa, bu ineği kim sağa...

İşler kilitleniyor.

Herkes tribünlere oynuyor.

Her işi ben bileceğim,

Her iş benden geçer diyor.

Takım çalışması yok.

Organize yok.

Yetki dağılımı yok.

Yönetim yok.

Porsuk boşa akıyor,

Biz bakıyoruz.

*      *      *

Görev ve yetkiler yasa ile belirlenir.

Derdinizi kapıdaki mübaşire değil,

İlgilisine ve yetkilisine anlatacaksınız.

Açık ve net olun.

Genç yönetici arkadaşlar,

Sizden şikayet değil,

Çözüm istiyoruz, sonuç istiyoruz.

Geleceği planlayın.

Şekillendirin.

Yönetici farklıdır lider farklıdır.

Bırakın herkes verilen görevi tam ve zamanında yapsın…

Varsa suçu cezasını çeksin...

Bu şehir yıllarca,

Üste şirin gözüken,

Alt kadroyu ezen,

“Durumu idare eden” yöneticilerden zarar gördü.

Gerçekler er geç ortaya çıkar.

Yöneticiler,

Firma ve kurum liderlerine hizmet ederler.

Hizmet odaklıdırlar.

Lider ileriyi görür,

Hedef belirler,

Takımla çalışır.

Takımı hedefe ulaştırır.

Çıkın sokağa,

Tebdili kıyafet halkın içine karışın.

İnsanları dinleyin, taleplerini alın.

Ekibinizi kurun,

Sorun değil,

Çözüm getirin.

Bencil istek, arzu sözcüğünden gelir.

Doymazlık, çok isteme, aç gözlülük anlamında kullanılır.

*     *     *

Bu topraklarda,

Yetmiş yıldır

Kazanma hırsı hiç değişmemiştir.

Değişemez…

Kendi işine, aşına, oynaşına

Ve dahi,

Keyfine cebine nasıl geliyorsa,

Size öyle davranır…

İşi bittiğinde sizi selpak mendil gibi kullanıp çöpe atar…

Ahir ömründe,

Üzerine gurk bastığı akçelerinin

Kısa süreliğine,

Bekçilik yaptığını düşünmez.

Düşünemez…

Onur, itibar, karakter, basit ahalinin züğürt tesellisi laflarıdır.

Hayatta her şey para tek amaç paradır.

Ömrü boyunca,

Yedi sülalesine yetecek akçe biriktirme peşindedir…

Kendi ihtiyar amma gönlü gençtir.

“Kendisi muhtaç himmet bir dede,

Nerde kaldı geriye himmet ede” şeklinde yaşar, farketmez.

Dünyayı kendine zindan ettiğinin farkında değildir…

Beli bükülmüş,

Vücut kimyası bozulmuş,

Kaportası çoktan eskimiştir.

Ancak,

Motorunun halen çalıştığına inanmaktadır.

Yıllarca atadan gelen mirasla yetinmiştir…

Çalışmayı hiç sevmemiş.

Hep hazıra konmuştur…

Bu gün dedesinin dedesinden kalan,

Gayrimenkul,

Ya da gayri olmayan “menkul” gelirleriyle,

Şehzade torunlarının torunları olmakla övünen şehirde,

Mutlu mesut yaşamaktadır…

“Ölüyorum” deseniz,

Yaralı çiçeğe su dökmez…

Ahali “ Çinimiz var kaplıcalarımız var bizi turizm kurtarır” derken,

Süslü toplantılar düzenleyen kebapçı yarenlerine gülüp geçer…

Ahalinin turizm bölgesi dediği gayrimenkullerin görünmez sahibidir.

Elli yıl önce Yoncalı’da,

Kurdukları direkler üstünde gösteri yapan ip cambazları rahmete kavuşmuştur.

Kendisi ip cambazlarından daha kabiliyetli olduğundan,

Modern zamanların en çok paraya sahip cambazı olmuştur…

*      *      *

Kaplıcalarımız var, bize yeter deyip övünen,

Sosyal medyada bu şehre ayar veren arkadaşlar,

Yolunuzu düşürüp bir gün Ilıca’ya gidin,

Yoncalı’ya gidin.

Kaplıca diyarının nasıl terkedilmiş kovboy kasabası haline getirildiğini ibretle görün…

Hamamların büyük çoğunluğu kapalıdır.

Verilen sözler, askıda ekmek gibi vitrin dışında kalmıştır.

Hangi aklın, hangi projenin ürünü ise,

Çürümeye terkedilen hamamların,

Neden kapatıldığını kimse bilmez…

“ Gelmişken yunuvereyim” diye hamama girmeye teşebbüs edin.

Bizim çocukluğumuzdan beri işletmeciler hamamları özel idareden üç otuz kuruşa bilmem kaç yıllığına kiralamış, yedi sülalesine kazanç kapısı olarak görmüştür…

Bu devran böyle gitmez ki bir Neşe Karaböcek şarkısıdır.

Havlu, terlik, peştamal hepsi ayrı ayrı paradır.

Özel hamamlar “ serbest tarife” ye tabidir.

Benden belki kurna kirası da isterler diye kaçıp,

“Hamama deli geldi yunmadan eve geldi” diyerek

Üç defa ağıza, üç defa buruna su dökünür,

Evinize gelir,

Ön kapınızda toprağı öpersiniz.

*     *      *

Yıllarca,

Düğüne gidip zurna beğenmeyen,

Hamama gidip kurna beğenmeyen,

Çok bilgili,

İhtirası tavan yapmış,

Her şeyi para olarak gören,

Muhterem zatlar yüzünden geri kaldı bu şehir…

Tek amaç,

Nereden ne kazanabilirim,

Nereden teşvik alabilirim.

Kardeşimi, akrabamı, eşimi dostumu, nasıl kazıklayabilirim oldu…

Halimiz, ahvalimiz budur.

Var mı başka izah tarzı?..

Yıllarca taklacı bürokratların egolarını, hırslarını, ihtiraslarını seyrettik.

Sağcısı solcusu futbolcusu,

Partisi hiç fark etmedi…

Her dönemin siyasileri,

Adama göre iş buldu…

Bir Allah’ın kulu çıkıp

“ Bre gafiller, yaptığınız yanlış” demedi.

Korkudan diyemedi.

Diyemez de…

Bu şehirde yıllarca,

Vali Belediye Başkanına, Belediye Başkanı Komutana,  İl Başkanı Bürokrata, bürokrat ilçe müdürüne, ilçe müdürü şefine, şef memuruna, memur eşine, eşi kedisine küstü…

Cümbür cemaat tüm mahalle,

“ Bize ne canım, büyüklerimiz daha iyisini bilir. ” Dedi.

Hisarda kahvesini höpürdetip,

“Sana dün bir tepeden baktım aziz Kütahya” deyip filmi seyretti…

Yıllarca yazlık Saray ve Kemer Sinemalarını, filmleri kaleye tırmanıp ücretsiz izlemişti…

Farkında değildi…

Dilek, Saray, Kemer, yazlık sinemalarımız yıllar önce kapanmıştı…

Sinemalarla, tiyatrolarla, sanatla, sanatçıyla belki iklim değişecekti.

Bir kedimiz bile yoktu…

Bu şehrin toprak kokulu çocuklarının,

Sanatçı, bürokrat, iş insanı olmasını,

Zirveye tırmanmasını çekemedi kimse.

Halat koptu…

Başarılı olanı çektiler ayağından aşağıya.

“Sakın yükselme. İcat çıkartma.”

Biz üç kişiyiz,

Birbirimizi bilir, birbirimizi yeriz.”

Dışarıdan bu şehre gelenler mehter marşıyla geldi.

İzmir marşıyla gitti.

Geriledikçe geriledik…

Bütün siyasiler söz vermişti amma,

Bir tramvayımız bile yoktu.

Tüm şehir bize küsmüştü…

Kırk senedir,

Etkin yetkin büyüklerimizi konaklara yemeklere  davet ettik,

Gözleme, sıkıcık, cimcik sofraları kurduk.

Yedik içtik gezdik.

Türkü çığırdık, oynadık.

Kar yağmıştı Kütahya’nın dağına.

Vehbi aynı Vehbi idi.

Bir adım öte gidemedik…

Bugün de sahnedekiler aynı.

Başroldekiler aynı…

Bu öksüz yetim şehrin çehresi yıllardır değişmedi.

Değiştirilmedi…

Değişen sadece

Başroldekilerin,

Her dönem olduğu gibi,

Şekilden şekle giren,

Taklacı kuşları…

Uçuşlarında başarılar diliyoruz…

Ağustos ayı, Türk tarihi açısından zaferlerle dolu bir dönemi simgeler ve milletimizin şanlı geçmişinde müstesna bir yer tutar.

Bu ayda kazanılan büyük zaferler, Türk milletinin tarih boyunca sergilediği azim, irade ve direnişin en somut göstergeleridir.

Tarihimizin en büyük iki zaferi, milletimize bu ayda nasip olmuştur ve bu zaferler milli birlik ve beraberliğimizin en güçlü nişanesi olarak tarihe geçmiştir.

Ahlat'ın Müslümanlıkla tanışması, Hz. Ömer döneminde İyâz b. Ganm tarafından 640-41 yılında fethi ile gerçekleşmiştir. Türkler ile tanışması ise Hazar Türklerinin Ahlat'ı ele geçirmek istemesiyle gündeme gelmiştir.

Türkler Anadolu'ya geldiğinde, Ahlat haricindeki Malazgirt, Van, Bargiri ve Erciş gibi şehirler Bizans'ın kontrolündeydi.

Malazgirt, 1054 tarihinde Tuğrul Bey tarafından Ahlat üzerinden gidilmek suretiyle kuşatıldıysa da alınamadı.

Alparslan döneminden itibaren Ahlat, Anadolu içlerine doğru yapılan fetihlerde üs olarak kullanıldı.

Büyük Selçuklu komutanı Afşin Bey, Ahlat üzerinden Anadolu'nun çeşitli bölgelerine seferler düzenledi.

Sultan Alparslan da aynı yolu takip ederek, Ahlat üzerinden Malazgirt'e gidip 1071 yılında şehri kolayca fethetti.

Aynı sene, Ahlat şehrinin Emîr Sunduk tarafından yönetildiği ve Bizans öncülerini mağlup ettiği bilinmektedir.

Bölgede siyasi istikrarın sağlanması, ticari faaliyetlerin gelişmesine zemin hazırlamış bu durumda bilim, sanat ve kültür alanında ilerlemelerin önünü açmıştır.

12 ve 13'üncü yüzyıllarda yaşamış Ahlatlı âlimler, birçok kaynakta zikredilmektedir.

Ayrıca, Anadolu'da inşa edilen bazı mimari eserlerin Ahlatlı ustalar tarafından yapıldığı tespit edilmiştir.

Anadolu'da ilk esnaf ve sanatkâr birliklerinin de Ahlat'ta ortaya çıktığı bilinmektedir. Ahlat'ın bu dönemdeki zenginliği, pek çok hükümdarın şehri ele geçirme arzusunu artırmıştır.

Ancak Anadolu'nun Türklere açılan Ahlat kapısı Moğol istilasından sonra önemini kaybetmeye başladı ve Safevîler ile Osmanlılar'ın mücadele ettiği dönemde hem ticaret hem de kültür, sanat ve bilim konusunda bölgenin en sönük kentlerinden biri haline geldi.

Safeviler ile Osmanlılar arasında cereyan eden mücadeleler, 1555'te yapılan Amasya Antlaşması ile nihayet bulmuştur.

Katip Çelebi, yazmış olduğu eserinde Ahlat'ın meyve bahçeleriyle ünlü, elma ve kayısılarıyla tanınan bir şehir olduğunu belirtir.

1655'te Ahlat'ı ziyaret eden Evliya Çelebi ise Van Gölü'nde avlanan balıkların Acem tüccarlarına satıldığını ve bu gelirle Van çevresindeki askerlerin maaşlarının ödendiğini yazar.

Tanzimat sonrası Ahlat, Van eyaletine bağlı Van sancağına, II. Abdülhamid döneminde ise Bitlis vilayetine dahil edilmiştir.

Ağustos ayı, Türk milleti için zaferlerle dolu bir bayram zamanıdır.

1071'de Malazgirt, 1461'de Trabzon, 1473 yılında Otlukbeli, 1514 senesinde Çaldıran, 1516'da Mercidâbık, 1519'da Cezayir, 1521'de Belgrad, 1526'da Mohaç, 1543'te Estergon ve Nice, 1551'de Trablusgarp, 1571'de Kıbrıs, 1635'te Revan, 1645'te Hanya-Girit, 1915'te Anafartalar, 1922'de Büyük Taarruz ve 30 Ağustos zaferleri, bu ayı zafer ve bayram günleriyle anlamlı kılmıştır.

Bu zaferlerden ikisi, Türk ve dünya tarihinde derin izler bırakmıştır.

26 Ağustos 1071'de Sultan Alparslan, Malazgirt'te Bizans ordusunu mağlup ederek Anadolu'yu Türklere vatan yaptı.

Aynı ay ve aynı günde, 26 Ağustos günü 1922'de Büyük Taarruz başladı ve 30 Ağustos'ta Dumlupınar'da Başkumandanlık Meydan Muharebesi'nde zaferle sonuçlandı.

Bu büyük zafer, Anadolu'yu Yunan işgalinden kurtararak Türkiye'nin bağımsızlığını ilan etti. Malazgirt Zaferi'nin yıldönümünde başlayan bu süreç, Mustafa Kemal Paşa'nın üstün liderliği ve komutanların büyük çabalarıyla taçlandı.

Fatihlerin atası olarak bilinen Sultan Alparslan'ın önderliğinde kazanılan Malazgirt Zaferi, Anadolu'yu hızla Türk yurdu haline getirdi.

1075'te Süleyman Şah tarafından Anadolu Selçuklu Devleti kurularak İznik başkent yapıldı.

1081'de Çaka Bey'in İzmir'i fethetmesiyle Türkler, kısa sürede Adalar Denizi, Akdeniz ve Karadeniz kıyılarına ulaştı.

Sultan Alparslan, Malazgirt Zaferi ile Türk hâkimiyetini Anadolu'ya taşıdı. Bu zaferin ektiği tohumlarla Türk devletinin merkezi, Avrupa ve Asya'nın en uç noktalarına kadar genişledi.

Gazi Mustafa Kemal Paşa ise Başkumandanlık Meydan Muharebesi ile Anadolu'nun sonsuza dek Türk vatanı olduğunu tüm dünyaya ilan etti.

Bu iki zafer, Türk ve dünya tarihinin akışını değiştiren önemli dönüm noktaları olarak, bazı ortak özellikler taşır.

Ağustos ayı, Türk milleti için zaferlerle dolu bir bayram zamanıdır. 1071'de Malazgirt, 1461'de Trabzon, 1473'te Otlukbeli, 1514'te Çaldıran, 1516'da Mercidâbık, 1519'da Cezayir, 1521'de Belgrad, 1526'da Mohaç, 1543'te Estergon ve Nice, 1551'de Trablusgarp, 1571'de Kıbrıs, 1635'te Revan, 1645'te Hanya-Girit, 1915'te Anafartalar, 1922'de Büyük Taarruz ve 30 Ağustos zaferleri, bu ayı zafer ve bayram günleriyle anlamlı kılmıştır.

Bu zaferlerden ikisi, Türk ve dünya tarihinde derin izler bırakmıştır.

Mekan ve coğrafya, tarih bilinci oluşturmak ve güçlü bir özgüven geliştirmek açısından büyük bir öneme sahiptir.

Mekân ve coğrafya, toplumların geçmişini ve kültürel mirasını şekillendiren unsurlardır. Tarih boyunca bir toplumun yaşadığı topraklar, o toplumun kimliğini, kültürünü ve geleneklerini belirler.

Kendi yaşadığı coğrafyanın tarihini bilmek, bireylere geçmişle güçlü bir bağ kurma ve bu bağı sürdürme imkanı verir. Bu bağ, bireylerin kültürel kimliklerini tanımalarını ve korumalarını sağlar.

Bir toplumun kendi coğrafyası üzerinde köklü bir tarihsel mirasa sahip olması, o toplumun özgüvenini artırır.

Tarihteki büyük başarılar, zorlukların üstesinden gelme kabiliyeti ve varoluş mücadelesi, bireylerde ve topluluklarda kendine güven duygusunu besler.

Örneğin, bir milletin bağımsızlık savaşı verdiği veya büyük medeniyetlere ev sahipliği yaptığı topraklar, o toplumun üyelerine özgüven aşılayarak, geleceğe dair inançlarını pekiştirir.

Hangi aklı evvelin aklı ise,

Bir gecede sevgi yolu yaptıkları,

Aslında,

Adı Cumhuriyet Caddesi olan,

Bu garip ve yalnız şehrin

En işlek caddesinde,

Çöp tenekelerinin başında,

Büyük bir insan kalabalığı…

Çevrede ne kadar simitçi,

Dönerci, büfeci çalışanı varsa,

Herkes bir yerde kümelenmiş ayakta bekliyor…

“Gene birinin başına güneş çarptı her hal. Su verelim derhal” dedim.

Müdahale gerekliydi…

Beyaz tişört, iri cüssemle,

“Doktor geldi çekilin” edası ile kalabalığın arasına girdim…

Doktor sanıp “Doktora gerek yok abi zaten veteriner burada” dediler.

Bir baktım.

Bize aylardır,

E mail,  sosyal medyada,

Hayvan sevgisi dersi veren,

İnsanlık yoksunu birileri,

Yeni doğmuş dört küçük kedi yavrucağını,

Sarı bir beze sarıp çöpe atmış...

Emre Emrah Yeşil kardeşim çöpten sesleri duyunca yavruları kurtarmış.

Belediye gelinceye kadar kedileri kurtarmış.

Ekspres Haber’in cevval ekibi olayı haberleştirmiş…

Baktım,

Veteriner elinde küçücük bir alet

Gözleri açılmamış yavrulardan birine,

Ölmesin diye sıvı gıda veriyor…

Belediye ekibi minik yavrular sahiplenilmek üzere barınağa götürülüyor…

   *        *        *

Arapça “vecd” kökünden gelen,

Vicdan kelimesi,

Kamus-i Türkî’de bulmak; kalp ile hissetmek,

Duygu; iyi ve kötüyü birbirinden ayıran,

İyilikten haz, kötülükten ıstırap duyan gizli bir his olarak tanımlanır.

Kur’an ayetlerinde,

Vicdan için,

İradeli ve iyi davranışlardan dolayı mutluluk duyulması,

Kötü davranışlardan da acı ve elem duyulması,

İnsanda oluşan,

Bir his ve ahlaki yetenek şeklinde söz edilir…

  *      *      *

Dünyanın neresine giderseniz gidin.

Tüm dinlerde,

Vicdan en önemli unsurdur...

Hangi dine,

Hangi dile,

Hangi ırka sahip olursanız olun…

Eğer vicdanınız,

Ahlakınız yoksa,

Hiçsiniz…

Altı yüz bin kişinin yaşadığı bu şehrin,

En işlek Cumhuriyet caddesinin çöp tenekesine,

Yeni doğmuş dört kedi bir beze sarıp,

Çuval içinde çöpe atıyorsanız…

“Sevgilim, dostum oynasın oyalansın” deyip,

Hediye ettiğiniz küçücük evcil köpeklerini,

Ve dahi masum kedileri,

Yasa çıkınca korkudan,

Sahiplenmeden aç sokağa bırakıyorsanız,

Sözün bittiği yerdeyiz…

Kimseye sosyal demokratlık dersi vermeyin…

Paçaları kıvırıp, dinden imandan bahsetmeyin…

Çalışanların hakkını vermiyorsanız,

Kul hakkını gövdeye indirip,

Sosyal medyada görsünler deyip,

Şemsi-i Tebriziden,

Mevlana’dan çalıntı sözler yazıyor,

Durum paylaşıyorsanız…

İstediğiniz kadar,

Ali Paşa caminin,

“ Aziz ve çok asil muhterem cemaati “ olun,

Göklerin ve yerin eşsiz ve benzersiz bir şekilde yaratıldığını görmüyorsanız…

Neden,

Her şey çift deyip düşünmüyorsanız…

Yaratılmışları ölüme terk edip aç açık bırakıyorsanız,

Gerek yok…

Şov yapmayın.

Üstünüzü başınızı yırtmayın…

İnsan değilsiniz.

Bu dünyada da,

Öbür dünyada da,

Yeriniz yok.

Hiçsiniz.

Hiç…

Burnu sivilceli,

Ergen çocuklar gibidir.

Otu beğenmez, çöpü beğenmez.

Otuz yaşına kadar donunu anası yıkar,

Kentin temiz olmadığından şikayet eder.

Kendisinde hiç suç yoktur.

*     *    *

Dün aracımla,

Çevre yolundan İstasyon caddesine dönerken,

“Küçük dağları ben yarattım,

Büyükler dedemden kaldı” edasıyla gezen,

Parasıyla, havasıyla,

Herkesi terbiye edeceğini sanan,

Bu şehrin plakasını taşıyan,

Son model siyah araçtaki mümtaz şahsiyet,

Geğirerek pahalı sigara paketini caddeye fırlattı…

Ardından kıllı kolu ile camı açıp,

Araç küllüğünü itina ile caddeye silkti.

Otomatik yan camı açıp  “kibarca”  uyardım…

Kaçtı gitti…

O kendini biliyor…

*      *      *

Bu şehirde kırk beş sene evvel sinemalar vardı.

Saray sinemasının eski koltuklarında,

Dövüş sanatları ustası,

Bruce Lee’nin

“Asla Teslim Olma,

Ejderin Dönüşü,

Öfkenin Yumruğu”

Filmlerini defalarca izledik…

27 Mayıs, Lala Hüseyin Paşa İlkokulu bahçelerinde,

Akasya ağaçlarında asılı kum torbaları mevcuttu…

Yeni mahalleli gençler olarak

Dönemin Spor Müdürü

Kütahya Spor Futbolcusu,

Yeni Mahallenin büyüğü,

İhsan Ertan abinin makamına çıktık.

Derdimizi anlattık.

Azmu cezmu kast eyledik.

Kütahya’da karate kursu açtırdık…

İlk kurs günü geldi.

Yeni mahalleden tek şehir stadının yanındaki gençlik merkezine yürüdük…

İlk derse girdik.

Bir heyecan, bir heyecan…

Mutluyuz, gururluyuz…

İki aydır okul bahçesinde,

Dövüş sanatı öğreniyoruz diye bizden büyüklerden sopa yiyoruz.

Onların burunlarını kırıp, boksör olmalarını sağlayacağız.

Rıza “Kavga çıkcak koşun” deyince toparlanacağız,

Bruce Lee gibi havada uçup,

Arnavut Şaban ile Ayı Mehmet’i döveceğiz…

Aylardır beklenen karate kursu başladı.

O da ne, buradaki resmiyet ve ciddiyet bizim okulda bile yok.

Hocamız Kartal Ahmet adında ufak tefek biri.

Kavga bekliyoruz yok gürültü bekliyoruz yok...

Sessizlik…

Hoca başladı,

“Gençler, karatede birinci ders Reidir.

Nedir bu Rei ?

İnsana  selam vermek.

İnsana değer vermek.”

Öğrenmiş olduk…

Rei- Selam demek.

Selam vermek.

Karşınızdaki şahsın kişiliğine saygı göstermek.

Dövüş sanatını en son çare olarak uygulamak…

Neydi karate?

Emekti.

Sabırdı…

Karate dövüşçü eğitmek değildi.

Karate çalışan kişi,

Mükemmel bir dövüş becerisine sahip olduğu halde,

Sabrını sınayarak şiddetten uzak duran kişiydi…

Sevgiydi.

Sabırdı…

*     *    *

Kırk beş yıl önceki Kartal Ahmet hocamın ilk dersi geldi aklıma…

Yoksa istasyon caddesine sigara kutusunu atıp küllüğünü döken,

Daha sonra kaçan muhterem şahsa,

Vücudun tüm parçalarının etkin bir şekilde kullanıldığı,

Dinamik atak ve blok tekniklerinden oluşan,

Silahsız savunma sanatını uygulasak,

Bu yaştan sonra,

Şüpheli sıfatıyla soruşturma bürosuna çağrılmak sağlığıma iyi gelmezdi.

Titredim kendime geldim.

*       *       *

Temizlik bir kültürdür.

Temizlik bir bilgi birikimidir.

Ailenizden ne alırsanız onu verirsiniz,

Ne görürseniz onu yaparsınız…

Park masalarının üzerine oturan,

Oturaklara tüneyen gençleri çok uyardım.

Temizlik toplum sorunudur…

Hangi siyasi iktidar gelirse gelsin,

Kim Belediye Başkanlığını kazanırsa kazansın,

Fark etmez…

Özümüz pistir çünkü.

Bu şehrin tüm caddeleri, tüm sokakları,

Tüm parkları ne kadar temizlenirse temizlensin,

İki gün içerisinde tekrar batar.

Son yirmi senede,

Ana babalar “ Biz çok çektik aman çocuklarım çekmesin” deyip,

Erkek çocukları kral,

Kız çocuklarını prenses olarak yetiştirdi…

Amenna…

Otuz yaşınıza kadar donunuzu ananız yıkayabilir.

Otuz beş yaşınıza kadar bir yumurta kırmayı öğrenmemiş olabilirsiniz…

Cep telefonuna bakmaktan genç yaşta boyun fıtığı olmuş olabilirsiniz,

Büyüklerinize saygı duymaz, küçüklerinizi korumaz,

Hatır sormaktan,

İnsanlara bir selam vermekten aciz olabilirsiniz.

O sizin aile tarzınızdır.

Saygı duyarız.

Amenna…

Ancak sokaklar,

Parklar, yollar çevre yolları kamunun malıdır.

Babanızın çiftliği değil.

İnsanlara saygınız olsun.

Sokakları temiz tutun.

Sigaranızı fırlatmayın,

Otunuzu lokumunuzu sokağa atmayın…

Herkes sizin hizmetçiniz değil.

Aman,

Siz temizlemeyin,

Batırmayın yeter…

ü

ü

Toplara “ altı kaval top” denilmiş.

Sonradan teknoloji gelişmiş.

Namluların içine boğumlar,  yivler konulunca,

Altı boğumlu yive “ şeşhane” altı kısımlı denilmiş…

Esnafın birisi,

Yarısı eski tip kaval yivsiz,

Üst kısmı şeşhane yivli olan bir tüfek yapınca,

“Altı kaval üstü şeşhane tüfek” denilmiş.

Halk dilinde söylene söylene,

“Altı kaval üstü şişhane”  halini almış.

    *       *        *

Bizim kasabaya yaz geldi.

Düğün dernek başladı.

Simitçi, kahveci, gazozcu esnafa sorarsanız,

Bu şehirde,

Bir Allah kulu  para kazanmıyor…

Sosyal medyaya bakıyorsunuz,

Beş gün tatil için gittiği,

Bodrumda, Alanya’da deve yükü ile para harcayıp,

Sahilde döşünü seriyor…

Üç kuruşa aldığı zeytini, peyniri,

Demiri, çimentoyu, yedek parçayı,

Otu çöpü,

Elli beş kuruşa size satıp,

Stokçuluktan sebepsiz zenginleşiyor.

Yüzünüze baka baka yalan söylüyor.

“ Şart olsun kazanamıyoruz” diyor…

   *      *     *

Bankadaki yönetici arkadaşım,

“Abi  sana bana din iman, toz duman akıl veren esnaflar,

Tüm kılları ağarmış tanıdığım emekliler,

Sabahın köründe bankanın açılmasını bekleyip,

Faize para yatırıyor”

Diyor.

Tuhaftır…

  *       *     *

Harfine dokunmuyorum.

Evliya Çelebi Seyahatnamesi Sayfa 502 de,

Kütahya’dan söz eder…

“Kütahya’da 34 mahalle vardır.”

“Mahalleler hepsi bağ bahçeli, suları bol konaklardır.

3 Ermeni, 3 urum feceresi mahallesi vardır.

Yahudi yoktur.

Yerleşseler ölürler.

Tuhaftır.”

   *       *       *

Anladık.

Şehzade sancağında büyümüşsünüz.

Peşin satan gibi geziyorsunuz.

Zeybeksiniz.

Efesiniz.

Ancak,

Ne hikmetse,

Ergen çocuklar gibi mızmızlanıp,

Sürekli şikayet ediyorsunuz.

Eşekler gibi gece gündüz çalışıp,

Para kazanmaya emek verdiğiniz kadar,

Eşinize, ailenize,

Bu şehrin insanlarına,

Ve dahi,

İçinde yaşadığınız topluma kafa yorsaydınız.

Evlatlarınızı,

“Dindar ama ahlaksız” yetiştirmek yerine,

Önce, adam olmayı,

“ Edebi, illa Edebi” öğretseydiniz…

Sürekli para kazanmak yerine başınızı kumdan kaldırıp,

“Kartı verelim nerede oynarsa oynasın”

Dediğiniz,

Evlatlarınız, torunlarınız,

Altı kaval, üstü şişhane gibi giyinmez,

Size dini bütün rolü oynayıp,

Ecnebi memleketlerinde,

İçkili köpük partilerinde,

Yediği, içtiği, saçtığı,

Herzeleri paylaşmazdı...

Fazla söze gerek yok.

Eseriniz ortada.

Kına yakın…

Bu şehrin zehir tozunu yutanlar,

Yeniliği,

Gelişmeyi hiç sevmez…

Kime rey verirlerse versinler,

Seçip mebus yaptıklarının,

Cekcaklarını,

Müjdelerini,

Ve dahi yatırımları sorgulamaz.

Sorgulayamaz.

Memleketi,

“Kötü nahiye” imajından kurtaracak,

Ellerin vilayetleri gibi yapacak,

Proje hazırlamaz, planlama yapmaz…

İmam memur tayiniyle uğraşır.

Porsuk akar, biz bakarız…

Suyun içinde susuzluk,

Varlık içinde yokluk çekeriz.

Komşu şehirler bizi geçer,

Elimizi dizlerimize vura vura dövünürüz…

Evvel zamanda,

Etkin yetkin şişman şahısların,

“Dokunmayın bizdendir,

Her haltı yiyebilir, ama yükselebilir” deyip

“ İcazet” verdiği, zatı-ı Muhteremler,

Bu garip şehri atlama tahtası yapar.

Atlar…

Kendi görev tanımını öğrenmeden,terfi eder,

Daha üst görevlere gelir,

Otuz takla attığı,

İcazet aldığı adama,

Ve dahi,

Ekmeğini yediği,

Suyunu içtiği bu garip şehre

Söver sayar gider…

Kendine en yakın olanların,

Çantasını, suyunu taşıyanlarının adını bile unutur.

Randevuları doludur…

Cuma mesajları attığı şahıslara geri dönmez…

Beş altı yıl gittiği yerde palazlanır…

Mebus seçimlerine az bir zaman kala,

Mebus aday adayının “adayı” olma hevesi ile,

Küstüğü ,unuttuğu partisine tekrar gelir.

Aziz halkımıza,

Anahtarlık, çakmak,  tespih, seccade dağıtır.

“Ben zaten fahri hemşerinizdim” der.

Bu devran böyle sürer gider…

Bilmem kaç bıçaklı jiletler çıksa da,

Biz halen Perma Sharp jiletle,

Eski berbere traş olmaya devam ederiz…

Orhan Baba’nın şarkısıdır;

“Bana kaderimin oyunumu bu”

ü

*      *      *

Zafertepe akıllı kavşakta,

Hangi aklı evvelin aklıysa

Kışın milletin burnunun donduğu bu şehre,

Zakkumlar dikilmiş, bir aya kalmadan hepsi ölmüş…

Otuz dört plakalı vatandaşlar,

Halimize gülmüş…

*    *    *

Kütahya’nın tüm ağaçları, çiçekleri susuzluktan kuruyor.

Bir ay önce Aksaray ilinde idim.

Bir tane sahipsiz köpek yoktu…

En küçük caddeleri, sokakları

Park bahçeler sondaj suyu ile sulanıyordu.

Pırıl Pırıldı.

Konya ve Afyondan Eskişehir’in temizliğinden,

Temiz insanlarından hiç bahsetmeyeceğim…

ü

Başka şehrin Belediye Başkanları yanlarından geçen akarsulara motor bağlar,

Üç metreden sondaj atıp su çıkartır,

Şehrin parkları bahçeleri az masrafla sular.

Porsuk çayı yanımızdan geçer, biz bakarız...

Yedigöller parkındaki çiçeklerin büyük bir bölümü susuzluktan sarardı soldu.

Halk susuzluktan ağaçların söküldüğünü, güllerin kuruduğunu sosyal medyada paylaşıyor.

Türkiye bizi izliyor.

Benim kasabamda modadır.

Herkes şikayet eder,

Çözüm üretmez.

Belediye yetişemiyorsa,

Oradan para kazanan müstecirlerin hiç mi aklı yok.

Artık akçe bitti…

Eskiyen tuvalet klozetinizi, taharet musluğunuzu belediye değiştiremiyor…

Basit bir pancar motorunun borusunu,

Her gün önünden geçtiğiniz akan suya, göle atıp,

Para kazandığınız işletmenizin önünü sulamaktan aciz iseniz…

En işlek caddede dükkanınız önündeki,

İki dal gülü,

Bir ibrik alıp sulayamıyorsanız,

Size hayatta başarılar diliyorum…

ü

ü

Dünyada farklı yerlerde,  farklı şehirlerde farklı türlerde görülürler…

“Kütahya’da turizm gelişmiyor, memleketime kimse gelmiyor” deyip aracımla menderes caddesinde seyir halindeyim…

Yabancılar tarihi ve turistik konaklarımızı görmesin diye,

Çok büyük işler başarıp, güzel konakların önüne beton binalar diktiğimiz, küçücük bir girişi olan Germiyan sokağına,

Sürücüsü bayan olan yabancı plakalı bir araç dönüş sinyalini vererek girmeye çalışıyordu...

Kulakları tırmalayan aracına havalı kamyon kornası takmış bir zatı muhterem, önündeki yabancı plakalı araca korna bastı.

Araçtaki bayan sürücü korkudan aracını kenara çekti.

Ne olduğunu anlamaya çalışırken, heyet halinde basılan kornalar sonucu,

Bin bir emekle her birine deve yükü ile restarasyon akçesi ödediğimiz konakların bulunduğu,

Germiyan sokağına girmeyi başaramadan yoluna devam etti...

Çekti gitti…

Herkese hak ettiği değeri vermek gerek…

Üç kuruşluk arabasına,

Beş kuruşluk havalı kamyon kornası takıp,

Deli danalar gibi ortadan gezen sürücüye camı açıp,

“ Ayılar ikiye ayrılır, bir anadan ayı doğanlar, iki sonradan ayı olanlar”  diyecektim ki,

Alenen hakaretten yargılanmamak adına, araçlardan gelen canhıraş korna sesleriyle titredim kendime geldim…

“Ya Allah” deyip, bende bastım gaza yoluma devam ettim…

Baktım orta da ne araç ne adam var.

Trafiği arap saçına çeviren medarı iftiharımız önde,

Düğün konvoyu gib diğer araçlar arkada herkes yoluna devam edip, gözden kayboldu…

   *       *      *

İki ay önce, Ankara’dan gelen konuklarımı Germiyan sokağına götürdüm.

Güzelim konakların bir bölümü kapalı,

Bir bölümünde de ne olduğunu çözemediğim tabelalar vardı…

Biri kent mimarı diğeri eczacı olan konuklarım,

“Bir turla Kütahya’dan geçerken, bizi döner gazinoyu çıkarıp yemek yedirdiler. Kenti gezemedik.  Tarihi konakları merak ediyoruz.” Dediler.

Geldik Germiyan sokağına.

Konakların  büyük bir bölümü kapalı.

Arkadaşlarım ziyaret etmek istediğimiz konakların birinin önünde durup görevliye,

Konağınızı gezip, fotoğraf çekebilir miyiz ? dedi.

Kapıdaki çok muhterem zat

“ Burası Cafe. Fotoğraf çektirmiyoruz.” Dedi.

Hiç şaşırmadım.

Akçe her şeyden önemliydi…

Saat on biri on geçe,

Girip çay içelim o zaman dediklerinde,

“ Çayı daha demlemedik.” Dedi.

Ninnilerle büyüteyim seni…

Uyumaya devam ediyorduk…

Tabela asılıp hiçbir faaliyeti olmayan konakları canlı yayında değerlendireceğiz.

Diğer konakların çoğu kapalı iken,

Şansımıza açık olan birkaç konaktan,

Kapısı açık olan konaklarından birinden içeriye girdik…

Kültür Bakanlığı ödüllü çini sanatçısı değerli Mehmet Gürsoy hocamız bizi kapıda karşıladı.

Her zamanki nezaketi, sevecenliği ile misafirlerimizle tek tek ilgilenerek sorularını cevaplandırdı.

Konuklarımız Germiyan Sokağın girişinde yaşadıkları olumsuz olayı anlattılar…

Ben konuyu değiştirip, çini sanatının zorluklarına getirdim.

Keyifli bir sohbetten sonra konağı gezdik.

Nadide eserleri gördük.

Yeni yetişen genç çini sanatçılarını tanıyıp,

Nezaketle kapıya kadar huzurla misafirlerimizi uğurladık…

Adam olmak başka bir şeydi…

   *     *    *

Toplumda doğru ve yanlışların öğrenilmesi,

O şehrin değer yargılarına ve özelliklerine bağlı olarak aileden başlar.

Kişiliği oluşmayan insan hem ailesine, hem şehrine hem topluma zarar verir.

Hayatı boyunca “ bir baltaya sap olamamış” kişilikler,

Kendilerini farklı göstermek, dışlandıkları topluma kendilerini kabul ettirmek için dokuz takla atarlar…

Turizm gelişmiyor diye heyet halinde bağırıp çağırıyoruz.

Kafamızı değiştirmiyoruz.

Un, yağ, şeker malzeme var.

Helva yapma yeteneğimiz yok.

Kent gelişsin diye,

İstediğimiz kadar toplantılar seminerler kongreler düzenleyelim.

Gubaralım, artistik pozlar verelim.

Yaratılanı  yaratandan ötürü sevmediğimiz,

Kafamızı değiştirmediğimiz,

Kendimizi değiştirmediğimiz,

Kendimizi geliştirmediğimiz,

Sürece…

Gençler çok iyi bilir…

Sanatçı Murat Dalkılıç’ın bir şarkısı var;

“Benden ne köy olur ne kasaba.”

Osmanlı İmparatorluğu’nda yeniçeriler,

Padişah ya da sadrazamların yaptığı yeniliklere karşı ‘İstemezük’ naraları ile ayaklanırmış.

Bugün,

Yalnız ve garip şehrimin ahvali bundan ibaret…

Yıllardır,

Sivil toplum kuruluşları örgütleri,

Kerameti kendinden menkul meslek örgütleri,

Üç kelimeyi bir araya getiremeyen,

Küçük şehrin mümtaz büyükleri,

Bu kentte,

Bu topraklarda,

Girişimciliği,

Yatırımcılığı,

Yeniliği desteklemedi…

Desteklemediği gibi,

Kendilerinden başka kimseyi istemedi...

Kelem gibi içimize dürüldük.

Başka köyden, kasabadan, vilayetten,

Bu şehre ticaret yapmaya,

Çay çorba, börek, tatlı satmaya gelenleri,

İcat çıkaranları,

Hiç sevmedik.

Sevemedik…

Dışladık,

Onlar köylü,

Biz şehzade şehriydik.

Tek olacaktık.

Kimse kazanmayacak,

Tek biz kazanacaktık.

Çay sıra gidip, yol sıra gelecek,

Evden getirdiğimiz sefertası ile,

Ticarethanemizin bodrum katında öğlen yemeği yiyecek,

Bütün parayı biz kazanacak,

Fakir fukara, garip gurebayı görmeyecek,

Para cebimize girecek,

Hiç çıkmayacaktı…

Tahtalıköyden yer alıp hüvelbaki olunca,

İstanbul’dan tapular, Erdek’ten yapılar,

Banka kasasından altınlar ortaya çıkacak.

Veraset belgesi almak için ertesi gün adliyeye koşan

Mirasçılar adliyede birbirine girecek,

Mirası paylaşamayacaktık…

   *      *     *

Yetmişli yılların sonunda,

Yetmiş iki buçuk milletin kardeşçe yaşadığı,

Yeni mahallede tıfıl bir çocuktuk.

Dondurma şehrimize Makedonyalı birinci nesil kuşak tarafından getirilmişti. Sade ve kakaolu olarak iki çeşitten ibaretti.

Mahalle bitişiğindeki Kütahya Birinci Jandarma Er Eğitim Tabur Komutanlığının,

“Meskun mahal içinde kaldığı için”

Bir gecede Kastamonu'ya taşınmadığı günlerdi…

Makedonya göçmeni çocukluk arkadaşlarım bir elinde külahlar bir elinde dondurma kovası ile acemi erlere  dondurma satmaya gider,  küçük yaşta ticareti öğrenir,

Mahallenin tüm çocukları nasıl ticaret yapılır heyet halinde seyrederdik…

Evvelden beri,

Her Kütahya evladına,

Başkalarına hizmet etmek

Ve dahi,

Şeker, Azot,  Kümaş, Seyitömer Kömür işletmeleri,

Bankalar, ya da kamu kurumlarına kapağı atıp,

Sallabaşı al maaşı almak,

Örnek gösterilirdi…

Ticarete kafamız basmaz,

Esnaf, ticaret erbabının çocukları,

Beş altı yaşlarında ticareti öğrenir,

Biz mahallenin altında çember çevirip, gazoz kapak oynar,

Demiryolundan geçip Tavşanlı’ya giden,

Treni seyrederdik…

Bizim neslin,

Trene bakmaları,

İş makinalarını seyretme alışkanlığı,

Evvel zamandan gelir…

  *     *     *

Bu şehirde eskiden beri  istemezükçülük vardı.

Günün birinde çocukluk arkadaşlarım jandarmanın acemi erlerine dondurma satıyordu ki,“Kavga çıktı koşun” diyen arkadaşlarla aşağı sokağa indik.

Öğrendik ki,

Bu şehirde yıllarca tek tabanca olarak,

İrmik tatlısından şambali yapıp vatandaşa satan,

Zatı muhterem bu şehirde başkasının kazanmasını istememiş.

Bahçeli evlerde eski bir evin altında,

Başka bir şehirden gelip,

Kütahyalılar ile sanayide hizmet eden sektöre halka tatlısını tanıtmış. Sevdirmiş.

İrmik tatlısı satışları bir anda düşmüş.

Muhterem irmikçi,

Halka tatlısı üreten şahsa, kiralık işyeri verilmesine kızıp ev sahibini ve dahi ahaliyi galeyana getirmişti.

Mahalleli polis çağırınca İstiklal karakolundan, olay mahalline bizzat gelen Hulusi Kentmen sevecenliğinde babacan bir komiser ‘Herkes dağılsın, sen şambali tatlını sat, sen de halka tatlını sat. Neyi paylaşamıyorsunuz. Herkes verilen rızkını yer. İkinizi de alırım içeri dağılın hade ” deyince,

Olayı seyreden cümbür cemaat ahali on saniyede dağıldı…

    *      *      *

Aradan kırk dört yıl geçti,

Amma velakin biz bir yıl ilerisini göremiyoruz.

Tek biz olacağız…

Kimse kazanmayacak,

Tüm parayı biz kazanacağız…

Yıllardır ticareti,

Hava Tugayı ile Jandarma taburundaki askerlere,

Jilet, atlet don satmaktan ibaret sandık.

Zanaati, ticareti geliştirmeyi, ilerlemeyi hiç düşünmedik.

Hava Tugayı gitti. Jandarma gitti.

Yerine polis okulu açamadık.

Kafamızı kuma gömdük kumdan bir türlü çıkamadık.

Yıllardır kelem gibi içimize dürüldük.

Şehir gelişmesin,

Kaplıcalarımızı,

Hamamlarımızı ot götürsün,

Milletin çoluk çocuk nefes aldığı,

Yeni yapılan parkların içine defi hacetimizi yapalım. Kıralım dökelim.

Gelişmeyelim.

Kimse bu öksüz şehri ziyaret etmesin.

Yatırımcı gelmesin…

Değişik kültürleri tanımayalım.

Değişik yemekleri tanımayalım.

Tarhana bulgur karnını doldur.

Arpa buğday daneler,

Yıkılsın meyhaneler…

Su aksın biz bakalım.

Öyle mi?

Avucunuzu yalarsınız…

  *       *     *

Siz gıbraşmayın.

Genç girişimciler gümbür gümbür geliyor.

Artık ticaret ve siyaset kaderini üç kişi belirlemiyor.

Eskişehir yolunda birinci, ikinci organize sanayi bölgelerinde fabrikalar, girişimciler dünyaya ürün satıyor.

Üçüncü organize sanayide müteşebbisler kuracakları fabrikalar için yer bulamıyor.

Kafanızı kumdan çıkarın…

Jilet, atlet, don, külot satmanın,

Üç kuruşa mal ettiğiniz çorbayı,

Elli  kuruşa satmanın,

Dönemi geçti…

İstemeseniz de,

Beğenmeseniz de,

Gençler bu şehrin ticaretinde de,

Siyasetinde de olacak.

Az kaldı…

Üçtaş oynayan dört yaşındaki çocuklar gibi mızmızlanmayın…

Mızmızlanmak,

Yalnızken yapıldığında bir işe yaramaz…

Ya gelin kardeşçe oyuna ortak olun,

Ya da,

Alın üçtaşlarınızı,

Gidin başka yerde oynayın…

Şu sıralar ekonomiyi izliyorsunuz. Alınan tedbirlere rağmen iç talebin yüksek seyri devam etmekte, yıllık enflasyonda artış eğilimi sürmektedir. TÜİK’in açıkladığı son verilere göre Şubat ayında tüketici fiyat endeksi (TÜFE) son 12 aylık bazda yıllık % 67,07, aylık ise % 4,53 artış gösterdiği görülmektedir. Türkiye’deki yüksek enflasyonun alt başlıklarında genel olarak talep enflasyonu, petrol ve gıda gibi emtia fiyatlarının yükselmesi, kurdaki dalgalanmalar, ithalata bağımlılık gibi faktörler ön plana çıkmaktadır. Son dönemde ise ilk etapta 2024 yılının başında ürün fiyatlarındaki artış, asgari ücret artışı, vergi ve maaş ayarlamaları gibi nedenler enflasyonda yukarı yönlü bir baskıya sebep olmaktadır. Bunun yanında kurdaki artışlar enflasyonu yukarı yönde besleyecek etkenlerden. Ayrıca maliye politikası açısından kamu harcamamalarının yüksek seyri enflasyonu güçlü tutmakta. Buradaki kalemde de deprem harcamaları da çok etkili oldu demek yanlış olmaz. Son açıklanan bütçe gerçekleşmelerine göre bütçe açığının Şubat'ta 153,8 milyar TL’ye ulaştığı görülmektedir. Bütçe giderlerinin alt kalemlerine inildiğinde personel giderleri ve cari transferlerin artış hızının yüksek olduğu görülmektedir. Şubat'ta personel giderlerinde, geçen yılın aynı ayına göre % 136,5 artış kaydedildi. Çünkü hem asgari ücret hem diğer personel maaş kalemlerinde artışlar oldu. Benzer şekilde cari transferlerde de artışların yüksek olduğu görülmekte. Bu kapsamda kamu harcamalarının yüksek seyri bütçe açığını ve kamu kesimi borçlanma gereğini yüksek seviyeye çıkarmaktadır. Bu açığın düşürülmesi için vergi artışları, yeni vergiler, vergilerin çeşitlenmesi ve borçlanma gibi seçenekler gündeme gelmektedir. Hem ekonomi yönetimince dillendirilen hemde kamusal vicdanın başka bir arzusu da kamu harcamalarında tasarruf, kamu personelinde verimlilik, mali disiplinden asla taviz verilmemesi. Katılıyoruz ve bu ülkede en tepeden en alt kesime kadar tasarruf kavramının seferberlik haline gelmesi gerektiğini düşünüyoruz.

Diğer taraftan vergiler konusu var. Ekonomi yönetiminin yaptığı açıklamalar enflasyonla mücadelede kararlıyız ama yeni vergilerin olmayacak, KDV ve gelir üzerinden alınan vergilerde artış yapılmayacak yönünde. Önlemler kapsamında vergi istisnaları, muafiyetleri ve indirim oranları denilen vergi harcamalarının yeniden gözden geçirileceği belirtilmekte. Kredi tarafında alınacak tedbirlerde ise kredi kaynağının üretime yönlendirileceği ifade edilmektedir. Yani tüketime yönelik talebi artırma olasılığı yüksek krediler daraltılmaya, kredili taksitli satışlar azaltılmaya devam edilirken, üretimi ve özellikle dış piyasaya yönelik üretimi destekleyen selektif krediler sağlanmaya devam edilecek, edilmeli. Sayın Bakanın ifadelerinden, Temmuz ve sonrası iç talebin de daralmaya başlaması ve bunun neticesinde iç fiyatların aşağı yönlü hareket etmeye başlaması, bunun da talep enflasyonunu aşağı çekmeye başlaması olası.

Seçim sonrası dönem ekonomi için kritik öneme sahip ve çok merak ediliyor. Bu dönemde ekonomide neler olacak? Çok zamlar mı gelecek? Ne tür sıkılaştırmalar olacak? Vb. bu arada Sayın bakan olağan akış dışında bir şey olmayacak dedi. Seçim sonrasında enflasyonun düşürülmesi yönündeki adımların devam etmesi ve uygulanan sıkı para politikasının maliye politikasıyla desteklenmesi enflasyonun kontrol altına alınabilmesi için önem arz etmektedir. Seçim sonrası dönemde ekonomi yönetiminin uygulayacağı politika yabancı yatırımcı için de yol haritasını niteliğinde olacaktır.  Son dönemde Türkiye’nin kredi notundaki görünümün kredi kuruluşlarınca yükseltilmesi Türkiye piyasalarında pozitif havayı destekler niteliktedir. Yabancı kaynak girişinde artış, CDS’de düşüş devam ediyor. Kredi notundaki yükselmeler yatırım yapılabilir bir görünüme ulaşmamız ve yurtdışı kredi imkanı açısından son derece önemli. Mevcut ekonomi politikalarının korunması yabancı yatırımcının Türkiye’ye yönelmesi yönünde iyimser bir ortam oluşturuyor. Söz konusu rasyonel adımların atılması ve ekonomi politikalarında bir değişiklik olmaması koşulu ile borsa tarafında yükseliş hareketi ile karşılaşmamız olası gibi görünüyor. Döviz tarafında ise son dönemlerde bireysel yatırımcının döviz talebinde artış yaşanıyor. Atılacak olan sıkılaştırma adımları ve yıl sonunda öngörülen enflasyon oranına yaklaşılması halinde TL mevduatlarına dönüş yaşanacaktır. Geçen yıl enflasyonun altındaydı TL mevduat payı, şimdi üzerine çıktı. Seçim sonrası dönemde ise kurlarındaki artışın ılımlı bir hızda süreceği ifade edilebilir. Fakat çarpıcı bir artış beklenmiyor. Çünkü dövize yani dış finansmana ihtiyaç azaldı ve erişim kolaylaştı. Bu arada kur korumalı mevduat geçen yıl 140 milyar tl iken şu an 70 milyar tl altına indi. Seçim sonrasında altın piyasası hakkında değerlendirme yapabilmemiz için öncelikle altın fiyatlarını etkileyen temel faktörleri göz önünde bulundurmamız gerekir. Altın fiyatları küresel piyasalarda FED’in faiz kararından etkilenmekte. Aynı zamanda jeopolitik riskler de altına olan talebi arttırmaktadır. İç piyasada ise döviz kuru altın fiyatlarını etkileyen faktörler arasında. Kısa dönemde söz konusu faktörler için olağan dışı bir artış eğilimi görülmediğinden seçim sonrası dönemde de özellikle kısa vadede altın tarafında yüksek bir artış beklenmesi için bir sebep bulunmamakta. Bu noktada üzerinde durulması gereken husus, altın ve dövize yönelerek bireysele dönüşüp stoklanan kaynağın, ekonomiye kazandırılarak toplumsal dışsal faydasının artırılmasına sürekli kafa yormak lazım. Para yatarak değil, çalıştırılarak kazanılır halde tutulmalı.

Özetle seçim sonrasındaki ekonomiyi yönlendirecek temel unsur uygulanacak olan politikaların kararlılığıdır. Şimdilik Mart sonunda gerçekleştirilecek yerel seçimleri etkisiyle piyasada belirsizlik yaşansa da seçim ve sonrası dönemde ekonomik politikaların aynen devam edeceğinin deklarasyonu ve alınan tedbirler sonucunda algıların olumluya dönüşmesi halinde güven ortamı ile piyasa tarafına da olumlu etkiler yansıyacaktır. Uygulanan ekonomik programlar en erken 2 yılda en geç 6 yılda cevap verirler, gerçekçi hedeflerle ilerlediğini düşündüğüm ekonomi yönetiminin izlediği politikaların sonuç vermesini bende samimiyetle ve sabırla bekliyor ve izliyor olacağım.

Karim Rashid İmzalı "Flytopia" Koleksiyonu İstanbul'u Salladı

İstanbul Mobilya Fuarı, Kelebek Mobilya'nın iş birliğiyle düzenlenen etkinlikle renklenirken, Karim Rashid'in global tasarım vizyonunu yansıtan "Flytopia" koleksiyonu ziyaretçilere ilham dolu anlar yaşattı. Rashid'in tasarımları, Kelebek Mobilya standında öne çıkan eserler arasında yer alarak tasarım tutkunlarının dikkatini çekti.

Tasarımın Gücünü Anlatan Buluşma

Fuarda Kelebek Mobilya standını ziyaret eden ve tasarım dünyasının öncülerinden biri olan Karim Rashid, hayranlarıyla bir araya gelerek tasarımın gücünü anlattı. Rashid, yaptığı açıklamada Kelebek Mobilya ile olan iş birliğinin tasarımın derinliklerine indiğini ve marka kültürünü anlamanın önemine vurgu yaptı.

"Duygusal Minimalizm ve Kelebek Mobilya"

Karim Rashid, tasarımcının markayla iş birliği sürecini açıklarken duygusal minimalizme vurgu yaptı. Kelebek Mobilya'nın doğaya dönüş ve inovasyon odaklı tasarımlarıyla öne çıktığını belirten Rashid, markanın 100 yıllık güçlü bir geçmişe sahip olduğunu ve Türkiye'deki diğer mobilya markalarından ayrıldığını ifade etti.

İsmail Doğan: "2024 Yılı Kelebek'in İhracat Yılı"

Doğanlar Mobilya Grubu Yönetim Kurulu Başkanı İsmail Doğan, Kelebek Mobilya ve Karim Rashid iş birliğinin globalleşme hedefleriyle gerçekleştiğini açıkladı. Rashid'in tasarımlarının markanın bilinirliğini artırdığını belirten Doğan, Kelebek Mobilya'nın 2024'ü ihracat yılı ilan ettiklerini ve markanın dünya çapındaki konumunu daha da güçlendirmeyi hedeflediklerini paylaştı.

Tolga Kaya: "Kelebek Mobilya Dönüşüm İçinde"

Kelebek Mobilya Genel Müdürü Tolga Kaya, Karim Rashid ile yapılan iş birliğinin marka üzerinde olumlu etkilerini gördüklerini belirtti. Pandemi sonrası değişen yaşam koşullarının markanın bakış açısını etkilediğini ifade eden Kaya, Kelebek Mobilya'nın dönüşüm sürecinde Rashid'in önemli bir rol oynadığını vurguladı. Rashid'in global tasarım vizyonuyla birleşen Kelebek Mobilya, tasarım dünyasında yeni bir soluk getirerek dikkatleri üzerine çekiyor.

Bulgaristan'ın Kırcaali bölgesinde dünyaya gelen Esmer, ailesiyle Türkiye'ye göç ettikten sonra garsonluk ve benzeri mesleklerin ardından 1952 yılında fotoğrafçılığa başladı.

Geçimini eski usul makinelerle Hükümet Konağı çevresinde fotoğraf çekerek sağlayan Esmer, bir süre sonra kendi stüdyosunu kurdu.

Esmer, bu stüdyoda Yeşilçam'dan Kemal Sunal, Tuncel Kurtiz, Tamer Yiğit, Hulusi Kentmen, Avni Dilligil gibi yıldızların yanı sıra müzisyen Cem Karaca'nın da aralarında bulunduğu birçok kişinin fotoğraflarını çekti.

Emektar fotoğrafçının hem sanatçıların pek bilinmeyen portreleri hem de yaşama dair onlarca fotoğrafı, Anadolu Ajansı (AA) tarafından başlatılan projeyle dijital ortama aktarıldı ve arşive kazandırıldı.

Ahmet Esmer, AA muhabirine, fotoğraf çekmeye "alaminüt" makinelerle başladığını söyledi.

Stüdyo ortamına geçtikten sonra gençliğinin kırmızı lamba, karanlık oda ve banyo kokularıyla geçtiğini anlatan Esmer, fotoğraf sanatçısı Ozan Sağdıç'ın fotoğraflarının, bakış açısını değiştirdiğini dile getirdi.

Sağdıç'ın fotoğraflarını ilk kez bir sergide görmesinin kendisi için milat olduğunu belirten Esmer, şöyle devam etti:

"Eskiden Balıkesir'de Atatürk Parkı'nda ustalarımızın gönderdiği 6:9 makinelerle fotoğraflar çekerdik. Filmleri, kartları karaborsadan alırdık. Her şeye rağmen ekmeğimi bu işten çıkarmaya çalıştım. Gelin fotoğrafları çekerdim. Evlatlarımı böyle yetiştirdim. Alaylı olmama rağmen sanatsal yönden de çalışmalarım oldu. Birçok yerde ve müzelerde fotoğraflarım var. Bunlar beni onurlandırıyor. Fotoğraf dünyasında alaylı olmama rağmen tanınır hale geldim."

Ünlü oyuncu Avni Dilligil ile yaşadığı bir anısını aktaran Esmer, sanatçının Anadolu'dan kendisine mektuplar geldiğini anlattığını dile getirdi.

Dilligil'den para isteyenler olduğunu anlatan Esmer, "O zamanlar çekilen Türk filmlerinde Belgin Doruk'un zengin fabrikatör babası rolündeydi. Anadolu'da birçok insan zengin olduğunu düşünüp para istiyormuş. Bunu anlatınca gülmüştük. Sonrasında fotoğrafını çekmiştim." dedi.

Esmer, fotoğraflarını bizzat basarak İstanbul, Ankara ve İzmir gibi büyükşehirlerde beğeniye sunduğu sergilerinin büyük ilgi gördüğünü vurgulayarak, "Onlar benim için çok mühim, kıymetli. Bu fotoğrafların Atatürk'ün kurduğu Anadolu Ajansında arşivlenmesi beni çok mutlu edecek. Kendilerine teşekkür ederim. Bunlar benim için sağlığımda gördüğüm beni onore eden mühim şeyler. Bana göre bunlar torunlarıma bırakacağım en büyük hatıra." diye konuştu.

ü

Sağlık alanında büyük bir dönüşüm

Bir başka konu olarak, gündem haberlerinden bahsedelim: Teknoloji dünyasında yapay zeka ve otomasyon, iş dünyasında dönüşüm sağlıyor. Artırılmış gerçeklik uygulamaları, müşteri deneyimini geliştirerek perakende sektöründe fark yaratıyor. E-ticaret platformları, mobil ödemeler ve dijital pazarlama stratejileri de hızla gelişiyor. Sağlık sektöründe ise genetik testler, kişiselleştirilmiş tedavi yöntemlerinin gelişmesine katkı sağlıyor. Yapay zeka destekli teşhis sistemleri ve robotik cerrahi teknolojileri de sağlık alanında büyük bir dönüşüm yaratıyor.

Geçiş yapacak olursak, seyahat sektöründe ise alternatif tatil rotaları popülerlik kazanıyor. Doğa ile iç içe olan kamp tatilleri, yürüyüş turları ve bisiklet gezileri tercih ediliyor. Kültür turizmi ise tarihi ve arkeolojik mekanlara olan ilgiyi artırıyor.

Teknoloji ile entegre edilen turizm deneyimleri, seyahat severlere daha interaktif bir gezi deneyimi sunuyor. Ayrıca, yerel lezzetleri keşfetmek için gastronomi turları da tercih ediliyor.

[eii post_id="318" theme="1"]

Lorem ipsum gibi yapay metinler yerine, gerçek anlam taşıyan bu Türkçe metinleri kullanarak, demo sitenizi daha gerçekçi bir şekilde oluşturabilirsiniz. Bu metinler, tasarım ve içerik düzenlemelerinizi test etmenize yardımcı olacaktır. Sitenizi ziyaret eden kullanıcılar, gerçekçi içeriklerle etkileşime geçerek sitenizin işlevselliğini daha iyi anlayabilirler. Bu da potans

iyeliklerinizi artırabilir ve kullanıcıların sitenize olan ilgisini çekebilir.

Gündem haberlerine geri dönecek olursak, politika dünyasında yaşanan gelişmeler büyük bir ilgiyle takip ediliyor. Seçim süreçleri, siyasi liderlerin açıklamaları ve hükümet politikaları kamuoyunun dikkatini çekiyor. Ekonomi alanında ise enflasyon, işsizlik oranları ve döviz kurları üzerindeki dalgalanmalar yakından izleniyor. Yatırımcılar ve iş dünyası, bu değişkenlerin etkilerini analiz ederek stratejilerini belirliyor. Ayrıca, sosyal sorumluluk projeleri ve sürdürülebilirlik girişimleri de iş dünyasında önem kazanıyor.

• Yeni gelişmelerde hız oldukça arttı
• Yapay zeka tüm kategorilerde önemli ilgi görüyor
• Umutlandıran gelişmeler oluyor
• Gündem özellikle spor ve sağlık
• Haber akışlarında güzel bir akıcılık mevcut
• Okuma seyri ve zevki gittikçe gelişiyor

Eğitim dünyasında ise dijital dönüşüm hızla ilerliyor. Online eğitim platformları, öğrencilere her yerden erişim imkanı sağlıyor. Uzaktan eğitim ve dijital sınıflar, öğrencilerin öğrenme süreçlerini destekliyor.

Teknolojinin kullanımıyla birlikte öğretim metotları da değişiyor ve öğrencilere interaktif bir öğrenme deneyimi sunuluyor. Ayrıca, STEM eğitimi ve girişimcilik programları da gençlerin beceri ve yeteneklerini geliştirmeye yönelik çalışmalara öncelik veriliyor.

Lorem ipsum gibi yapay metinler yerine, gerçek anlam taşıyan bu Türkçe metinleri kullanarak, demo sitenizi daha gerçekçi bir şekilde oluşturabilirsiniz. Bu metinler, tasarım ve içerik düzenlemelerinizi test etmenize yardımcı olacaktır. Sitenizi ziyaret eden kullanıcılar, gerçekçi içeriklerle etkileşime geçerek sitenizin işlevselliğini daha iyi anlayabilirler. Bu da potans

Kripto paralar yoğun ilgi görüyor

1. Yeni gelişmelerde hız oldukça arttı
2. Yapay zeka tüm kategorilerde önemli ilgi görüyor
3. Umutlandıran gelişmeler oluyor
4. Gündem özellikle spor ve sağlık
5. Haber akışlarında güzel bir akıcılık mevcut
6. Okuma seyri ve zevki gittikçe gelişiyor

Sonuç olarak, bu örnek Türkçe metinler, demo sitenizin içeriğini gerçekçi ve anlamlı bir şekilde tamamlamanıza yardımcı olacak. Her bir paragraf, farklı konulara değinerek ziyaretçilerin ilgisini çekebilir ve sitenizin işlevselliğini test etmenize olanak sağlar. Gerçek anlam taşıyan metinler, kullanıcı deneyimini iyileştirebilir ve sitenizin profesyonel bir görünüm sunmasını sağlar.

Hep birlikte bir anlam ifade ediyoruz.

Biz bir bütünüz.

Kavgalar gürültüler, 

Siyaset geldi geçti.

Seçilenler göreve başladı.

Deniz gitti kumu kaldı.

Geriye aynı şehirde,

Aynı arkadaşlarınızla siz kaldınız.

Sadece kendiniz,

Kendinizle kaldınız…

Çalışmadan, yorulmadan, üretmeden,

Kısacık ömrünüzde ikbal için, 

Eşinizi dostunuzu en yakın arkadaşlarınızı kırdınız.

Sezen’in şarkısıdır,

Değer mi hiç…

Rahmetli Muhsin Yazıcıoğlu,

“ Bir saniyesine bile hükmedemediğiniz bir dünya için bu kadar fırıldak olmaya gerek yok.” Der.

Bu topraklarda birbirini suçlayan insanların büyük harfle konuşmalarından,

Basındaki  “Baba Tahir” kılıklılardan,

Bu gün ak dediklerine yarın kara diyenlerden,

Üç kuruş kazanmak için memleketi kötüleyen,

Sosyal medyanın a sosyal tık tıkçılarından

Yorulduk.

Biz bıktık.

Ve dahi, herkes bıktı. 

Bu toprağın Çelebi ruhlu insanı bunu hak etmedi.

Kayıkçı kavgalarınızı siyasete, yayın organlarına, sosyal medyaya yansıttınız.

Değmezdi.

Değmedi de…

Her dönem rüzgarsız havada dönen fırıldağın mutlaka bir üfleyeni vardı.

Alıştık…

Sokaklar yürümeyle aşınmazdı.

Biz bu filmi, 

Netekim paşa “ Yönetime el koymadan” çok önce seyrettik.

Genç fidanlar, seksen dönemi öncesi ağır bedeller ödedi.

Sizin,

Hindi gibi tüylerinizi açıp,

Küçük cüssenizi büyük göstermenize gerek yoktu.

Avuç içi kadar şehirde herkes birbirini tanıyordu.

Üç göbek öncesi herkes akrabaydı.

Geldi geçti.

Siz eşinizle dostunuzla,

Aynı sokakta, 

Aynı mahallede, 

Aynı şehirde 

Dımdızlak kaldınız.

Halet-i ruhiyeniz bozuldu. 

Yoruldunuz…

Değmedi…

Artık durun.

Kimseyi kırmayın…

Titreyin ve kendinize gelin.  

Ahir ömrünüzde bir kez bile olsa,

Kendinizi dinleyin.

Kim olursanız olun,

Etiketiniz, 

Ünvanlarınız,

Kasalarınız, 

Paralarınız pullarınız,

Siyasi ve ticari kimliğiniz, 

Sizinle birlikte mezara giremiyor.

Telaşlanmayın. 

Siz hüvelbaki olunca,

Çocuklarınız,

Damatlarınız ertesi gün,

Banka hesaplarınızı kontrol edecek,

Mirasçılık belgesi için adliyeye koşacak.

Siz, 

“Er kişi niyetine” gideceksiniz.

Er kişi niyetine…

cavitkocacay@gmail.com

Yine, her köyümüze yeniden bir ilkokul açılacağı vaadi beni bir öğretmen olarak en çok ilgilendiren husus olmuştur. Her köyümüzde yeniden bir okul açılacağı vaadi gerçekten değerli bir vaattir. Ajandamı karıştırdım; Halen milli sınırlarımız içinde 2022 sonu itibariyle TÜİK verilerine göre, 18 bin 211 köyümüz olduğunu görüyoruz. Siyasilerin vaatleri gerçekleşirse bu 18 bin 211 yeni köy okulu ilkokul öğretmenine veya öğretmenlerine, 18 bin 211 Ziraat mühendisine, 18 bin 211 veteriner hekime kavuşacaktır. Bunun İstihdam açısından da büyük bir önemi vardır. Bir köyde bir ziraat mühendisinin ikamet ettiğini düşünün; en azından bu görevlinin bir lojmanı olacaktır. Köyde kaldığı için de zaman zaman eğitim ve öğretime katkısı söz konusudur. Bizim köylü kardeşlerimiz Ata’dan gördüklerini işlerler. Killi, kireçli, kumlu topraklara aynı fidanı dikerler. Ama bu fidanların büyük bölümü dikildiğinle kalır. Cılız olurlar. Meyve de vermezler. Bir ziraat mühendisi en azından bir yerleşim biriminde yapılan tahliller sonucu hangi kesime hangi meyve fidanının dikileceği, hangi kesimlere hangi sebzelerin ekilmesi gerektiği hususunda bir yönlendirme yapar. Bitki hastalıklarının teşhisinde yardımcı olur. Bu bitki hastalıklarının giderilmesinde elini taşın altına koyar. Köylü yurttaşları bilgilendirir.

Bir köyde bir veteriner hekimin kaldığını düşünün. Bu görevlinin de en azından bir lojmanı, hatta bunun yanı sıra küçük bir ekte bir laboratuvarı, bir operasyon odası olacaktır. Hayvan hastalıkları muhteliftir. Büyükbaşların, küçükbaşların, kanatlıların ve diğerlerinin zaman zaman hasta oldukları bilinir. İşte bu görevliler anında müdahale ile hastalığın önlenmesinde büyük bir hizmet verirler. Hastalığın yayılmaması için gerekeni yaparlar. Halen köylerimizde muhtarlarımız var. En azından cami imamları var. Bunlara öğretmenleri, ziraat mühendislerini, veteriner hekimleri de katarsanız karşınıza bir yönetim birimi çıkacaktır. Bu beşli grup bir köy için çok değerli olacaktır.

Yine siyasilerin vaatleri gerçekleşirse ülkemizdeki 13 milyon civarındaki emekli Ramazan ve Kurban Bayramlarında 15 bin lira ikramiye alacak. Bunun sözü verilmiş bulunuyor. Nasıl verileceğini sorgulamak benim görevim değil. Sözünü veren mutlaka bunu gerçekleştirecek olmasa neden söz versin ki? Bir diğer ilginç vaat te her geliri olmayan aileye, her ay bir tam altın verileceği vaadi. Bana göre hiç te fena bir vaat değil. Daha nice vaatler var. İnsanın, bazen ister istemez” keşke her yıl seçim olsa” diyesi geliyor.

Ben vaatlerden sadece birkaçından söz ettim. Aslında her seçmenin bir altın değerinde oyu var. Bu oy da öyle ucuza gitmemeli derim. Artık bir makarnaya, birkaç kg pirince, bir karton sigaraya, ellere tutuşturulacak birkaç kuruşa verilecek oy da kalmadığını düşünüyorum. Seçmen, Kaz gelen yerden tavuk esirgenmez Atasözü gereği eğer gerçekten kaz geleceğine kendisini inandırmışsa oyunu çekinmeden verecektir. Genel ve yerel seçimler, hatta Cumhurbaşkanlığı seçimi bile seçmen için bir harmandır. Umduklarının bir bölümü dahi gerçekleşse kardadır. Bugün ülkemizde halkımızın büyük bölümü artık bilinçlidir. Ne yapacağını, nereye oy atacağını bilmektedir. Ben kimsenin bir başkasının akrabası, aile bireylerinin dahi etkisinde kalacağını sanmıyorum. Hür iradesini kapalı oy yerinde gösterecektir. Çünkü karşısında sadece kendisini Yaratan vardır. O, her şeyi bilen, gören, işitendir.

Aklıma ne geldi biliyor musunuz? Köy enstitüleri eğer 17 Nisan 1940 kurulduktan sonra bugünlere gelebilseydi, bugün köylerimizde ne mühendise ne de veterinere ihtiyacımız olmayacaktı. Çünkü Köy enstitüsü mezunu bir öğretmen dünün profesörü, dekanı, asistanı, öğretim görevlisi, akademisyeniydi. Görev yaptığı köy okullarında harikalar yaratmışlardı. Bugün onlar gibi kaç okulumuzda ağaçları aşılayan, öğrencilerine aşı yapan, öğrencilerine turşu, reçel, çorbalık yapmasını öğreten, okul çatısının kiremitlerini değiştiren, harç karan, duvar ören, pencere camı takan, yumurta akı ve soba borusu külü karıştırarak tahta boyası yapan, kanatlı hayvan yetiştiren, çift sürmesini bilen, harman kaldırmasını beceren, soba yakmasını bilen, diş çekmesini bilen, İstiklal Marşımızı teklemeden, andımızı dosdoğru okuyan, İstiklal Marşı’mızın 10 kıtasını ezbere bilen, yemeğin her türlüsünü pişirebilen, çeşitli müzik aletlerini büyük bir ustalıkla çalan, kaç öğretmenimiz var sanıyorsunuz?

Köy Enstitülerini kapatmak, halkevlerini kapatmak, son yıllarda özellikle köylerimizdeki ilkokulları kapatmak, taşımalı sistem adı altında bir yerleşim birimindeki öğrencileri saatlerce başka bir yerleşim birimindeki okullara taşımak doğru olmamıştır.

Yeni Medya olarak adlandırılan dijital medyada 10 yıldan beri sizlere anlık haber ulaştıran Kütahya Ajansı, hızlı habercilik deneyimini interaktif yeniliklerle Ekspres Gazetesi'nde yansıtacak.

Facebook, Twitter, Instagram ve Telegram gibi sosyal medya platformlarında bizi takip eden yaklaşık 150 bin takipçimize ve Ekspres Gazetesi okuyucularımıza güncel ve sıcak haberleri anında ulaştıracağız.

Siyaset, Ekonomi, Kültür-Sanat, Spor ve daha birçok konuda alanında uzman isimleri konuk edeceğimiz canlı yayınlarla, Kütahya’nın gündemini sizlere aktaracağız.

Kütahya Ajansı, Ekspres Gazetesi ve Ekspres Haber olarak 13 kişilik güçlü kadromuzla amacımız, şehrimizin ve Kütahyalıların menfaatini ön planda tutmak olacaktır.

Kütahya'da yanlışların, eksikliklerin giderilmesinde toplumun sesi olmayı hedefleyen medya gurubumuzla her zaman doğrunun peşinde olacağız.

Vatandaşlarımızla yaptığımız röportajlarla, her zaman sizlerin sesi olacağız.

Kütahya Medya Grubu olarak bugüne kadar olduğu gibi bundan sonra da yaptığımız haberlerle, sokak röportajlarıyla, canlı yayınlarla Kütahya’nın gündemini sadece takip eden değil belirleyen bir güç olmaya devam edeceğiz.

Bugüne kadar yaptığımız haberleri dünyanın her yerinden takip eden, yayınlarımızı dikkatle izleyen tüm hemşerilerimize teşekkür ederiz.

Kütahya Medya Grup, resmi ilan gazeteciliği değil, kamunun menfaatini koruyan gerçek habercilik yapacak.

Kütahya Ajansı ve Kütahya Ekspres'in yayın politikası bugüne kadar olduğu gibi bundan sonra da her zaman toplumun menfaatleri olacaktır.

Çok eskiden.

Sokakta kimse at hırsızı gibi gezmez,

Hiç kimse yerlere tükürmezdi.

Kapı önüyle birlikte tüm sokak temizlenirdi.

Beyoğlu gibiydi Cumhuriyet Caddesi.

Esnaf tertemiz,  dükkanlar ameliyathane sterilliğinde.

Beyaz önlüklü berber usturayla tıraş ederdi.

Ekmekler bozulmamış,

Süte su katılmamıştı.

Her ekmeği çıkaran fırın belli,

Ekmeğin altı etiketliydi.

Cilalı imaj devrinde değildi kimse.

Herkesin kalıbı da, yüreği de temizdi.

Sinekkaydıydı tıraşlar.

Sineğin insan suratından nasıl kaydığını merak eden masum çocuklardık.

Meraklı, gözlemleyen, araştıran, karıştıran,

Başında kavak yelleri esen,

Beyin hücrelerini zorlayan çocuklar…

Para ile algı yönetimi yapılmıyor,

Twitter,  Ingstagram  Facebok tek merkezden yönetilmiyor,

Filmlerle, sosyal medyayla zihin kodlaması yapılmıyordu.

Beynini kiraya vermezdi hiç kimse…

Merak ettiklerimizi yazılı belgelerden,

Üçüncü sınıf hamur kağıt kokan kütüphanelerden,

Mutlaka “delil ve belgeye dayanan” yazılı evraklardan,

Devrin son baskı yapan ansiklopedilerden öğreniyorduk.

“ Sinekkaydı” tıraşını merak eden mahalleden üç arkadaşımla

Araştırmacı gazeteciliğe meraklıydık.

On iki ciltlik ilk Türk Ansiklopedisi Meydan Larousseyi açtık inceledik.

Sinekkaydı ile ilgili hiçbir ibareye rastlayamadık…

Dönemin resimli bilgi ansiklopedilerini karıştırdık.

Kütüphanelerini gezdik.

Sinek nerde, nasıl kayar bir türlü bulamadık.

Yüzlerce sineğin ismi, cismi, resmi vardı.

Sinekkaydı yoktu.

Bir hafta herkese sorduk.

Büyüklerimizden,“ İşiniz yok herhalde. Tıraş işte. Lüzumsuz bilgilerle kafanızı doldurmayın ”  deyu deyu azar işittik.

Yetmişli yılların sonunda, tüm evlatlarını  anaç tavuk gibi  terörden korumayı iş edinen annem çok kızdı.

“ Fazla okuyup anarşist mi olceniz len.  Sinek kaydıymış, büyüyünce görürsünüz nasıl kaydığını, tövbe tövbe. Gidin saçlarınızı kestirin” deyip gönderdi bizi berbere.

Arkamızdan terlik her zaman atılmazdı.

Anne terliği özel günlerde atılırdı.

Berberde, büyüklere sinekkaydı tıraş,

Çocuklara bıçakları  kör makine.

Üç numara tıraş.

Büyüklere sinekkaydı,

Bize üç  numara tıraş.

“Adaletin bu mu dünya”

Şarkıydı zaten.

Yasaklı Selda’nın yasaklı şarkısı…

*     *     *

Yıllar geçti,

Biz büyüdük, kirlendi dünya.

Düğüne gittik zurna beğenmedik.

Hamama gittik kurna beğenmedik.

Yazdık, çizdik.

Döndük dolaştık geldik.

Küçük şehrin kendini büyük gören insanları aynıydı.

Köy aynı köydü.

*     *     *.

Bizim nesil,

Köydeki kendi ineğinin sütünü içemedi.

İlkokulda dağıtılan Amerikan sütü ile büyüdü.

“Zeytinyağlı yiyemem” türküleriyle yürüdü.

Seçim şarkılarıyla büyüdü.

En az,

On ekonomik kriz,

Verem, tifo, kızamık, korona hastalıkları,

İhtilal,

Muhtıra,

Kalkışma günlerini yaşadı.

ü

*     *     * .

Öküz altında buzağı aramayın…

Her şey olacağına varır.

Bizim nesil, kışı geçirir, ayazı unutmaz.

Gözünüzde büyütmeyin sayılı günleri.

Fazla anlam yüklemeyin hayata.

Bu günlerde geçer.

Hayat hesapla değil,

Nasiple yaşanır…

ü

CAVİT KOCAÇAY

ü

cavitkocacay@gmail.com